Web 2.0 Aruba...een nog niet verwekte kind

Dat is de enige conclusie na het overleg van afgelopen vrijdag. Web 2.0 leeft niet op de directie. Hoewel op de directie zelf de technologie ( een ultramoderne fiberglass kabel waarop Setar - de Arubaanse KPN- jaloers is) beschikbaar is, leiden het gebrek aan vertrouwen hierin en gebrek aan de nodige kennis op Aruba tot een bewuste ''digital divide''. Men is bewust van alle mogelijkheden en de middelen zijn aanwezig, maar daar blijft het ook bij. De directie heeft geen communicatieplan en heeft in huis de laatste technologie, maar het gebrek aan kennis bij de Setar staat de toepassing in de weg. Ook het wantrouwen in het internet leidt tot het niet willen gebruiken van web 2.0 toepassingen.

De Directie heeft 2 domeinnamen, beiden zijn niet functioneel en alleen in gebruik voor het emailverkeer. De overheid heeft een website gericht op de informatievoorziening aan de burger. Helaas is deze informatie wel van beperkte aard. Het gebruik van het internet op de directie is functiegebonden. En de rol van de burger? Geen!

Bij andere diensten ( Belastingkantoor, directie EZ en CBS) is er wel sprake van een actief web 2.0 beleid. Misschien zit ik bij de verkeerde directie, maybe not.

Helaas, web 2.0 - of web 0.0 volgens mijn collega's- staat niet eens in de kinderschoenen. Het kind moet nog verwekt worden.

Het nut van toegangskaarten

Vandaag zijn de nieuwe toegangskaarten op de directie in gebruik genomen. Je zou de toegangskaarten trendy kunnen noemen: wit van kleur, zonder foto en met een serienummer. Handig zou je zeggen. Maar het gebruik hiervan is wel een beetje over de top. Ik had de verwachting dat de toegangskaart op twee specifieke momenten gebruikt zou moeten worden namelijk bij binnenkomst en wanneer je weer naar huis gaat. Bij overleggen buiten de deur zal het gebruik van deze trendy toegangskaart natuurlijk toenemen. Maar wat blijkt? Het gebouw heeft twee verdiepingen met elke verdieping een linker en een rechtervleugel met elke vleugel een deur die alleen opengaat..en ja daar komt het...als je je toegangskaart gebruikt. Dus in geval dat ik naar de tweede verdieping moet, dan moet ik voor het verlaten van de gang waar ik zit de toegangskaart gebruiken om dat weer op de twee verdieping te gaan doen. Bij terugkeer naar mijn werkplek moet ik weer de toegangskaart gebruiken. Dus wil ik heet water gaan zetten om thee te drinken dan moet ik mijn toeganskaart gebruiken. Krijg ik last van een volle urineblaas na het drinken van te veel kopjes thee (dan heb ik dan zeker meer dan 2 keer mijn toegangskaart gebruikt) moet ik weer de toegangskaart gebruiken. Heb ik een kopie per ongeluk op de printer laten liggen heb je weer de toegangskaart nodig om even jouw gang uit te kunnen.

Kortom, hier is het gebruik van toegangskaarten verheven tot kunst...het lokt bepaalde emoties uit en leidt tot discussies!